Pratiharowie. Najwybitniejszym władcą Pratiharów był Mihir Bhoja. W 836 roku odzyskał on Kanaudź, który przez ponad wiek był stolicą imperium Pratiharów. Za jego panowania wzniesiono miasto Bhopal. Radża Bhoja i inni dzielni królowie Gujarów odparli wiele ataków Arabów z zachodu. W latach 915-918, Kanauj został zaatakowany przez króla Rahatrakuta, który zniszczył miasto prowadząc do osłabienia imperióm Pratiharów. W 1018 roku, Kannauj rządzony przez Rajyapala Pratihara został ograbiony przez Mahmuda z Ghanzy. Imprerium rozpadło się na niezależne stany Rajput.
Rasztrakutowie. Ta dynastia, panująca od czasów władcy Karnataki, zyskała sławę z paru powodów. Rzasztrakutowie rządzili na największym terytorium. Królowie darzyli sztukę i literaturę wyjątkowym poparciem, a tolerancja religijna, którą egzekwowali była wyjątkowa.
Południowe imperium dynastii Chola Pierwszymi ważnymi władcami dynastii byli Rajaraja Chola I i jego syn oraz następca Rajendra Chola. Rajaraja kontynuował politykę przyłączania nowych ziem rozpoczętą przez jego ojca. Stanął na czele zbrojnej ekspedycji do odległych ziem Bengalu, Orissy i Madhya Pradesh. Następcy Rajendry I, Rajadhiraj i Rajendra II byli dzielnymi władcami walczącymi zawzięcie z późniejszymi królami Chalukya, którym nie udało się zniszczyć imperium Chola. Późniejsi królowie dynastii byli natomiast słabi i niekompetentni. Imprerium Chola słabło więc przez następne półtora wieku i w końcu upadło po inwazji Malik Kafura na początku czternastego wieku.
Walka Indii o wolność (1857-1947) W czasach starożytnych ludy z całego świata chętnie przybywały do Indii. Ze Środkowej Europy przybyli Arianie. Następnie do Indii napływali także Persowie, ludność irańska, Mogołowie, którzy osiadali w Indiach. Mongolski władca Chengis Khan najeżdżał kraj wiele razy. Również Aleksander Wielki pragnął podbić Indie, zarządził jednak odwrót po bitwie z Porusem. He-en Tsang z Chin dotarł do Indii w celu poszukiwania wiedzy i odwiedzenia starożytnych indyjskich uniwersytetów w Nalandzie i Takshili. Również Kolumb chciał dopłynąc do Indii, zamiast tego wylądował jednak na brzegach Ameryki. Odkrywca Vasco da Gama przybył do Indii żeby w zamian za dobra portugalskie otrzymać indyjskie przyprawy. Francuzi założyli w Indiach swoje kolonie.
Jako ostatni do Indii przyjechali Brytyjczycy, których rządy w Indiach trwały blisko 200 lat. W wyniku bitwy pod Plassey w 1757 roku, Brytyjczycy osiągnęli polityczną władzę. Zwierzchność Korony Brytyjskiej została ustanowiona za urzędowania Lorda Dalhousie, który został Gubernatorem generalnym w 1848 roku. Przyłączył on Pendżab, Peshawar i plemiona Pathan w północno-zachodniej części Indii. W roku 1856 brytyjski podbój i jego moc prawna były już ugruntowane. U szczytu władzy Brytyjczyków, w połowie dziewiętnastego wieku, niezadowolenie lokalnych władców, chłopów, inteligencji, żołnierzy, którzy po rozwiązaniu armii wielu państw przyłączonych do Indii stracili pracę, jak i całego społeczeństwa stało się szeroko rozpowszechnione. Szybko przerodziło się ono w rebelię, która przybrała postać Buntu 1857 roku. Był to pierwszy poważny ruch przeciwko Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, znany również jako „powstanie sipajów” lub „pierwsza wojna o niepodległość”.
Po roku zamieszek i wzmocnieniu wojska kompanii brytyjskimi żołnierzami, bunt pokonano. Symboliczny przywódca powstania, ostatni władca imperium Mogołów Bahadur Shah Zafas został zesłany do Birmy, jego dzieci zostały ścięte, a linia Mogołów obalona. Cała władza sprawowana przez Kampanię Wschodnioindyjską została przeniesiona na Koronę Brytyjską, która zaczęła rządzić większością Indii jako kolonią; ziemie kampanii były bezpośrednio kontrolowane, a reszta obszarów poprzez władców tak zwanych stanów książęcych. W 1947 roku, gdy subkontynent indyjski uzyskał niepodległość, było 565 stanów książęcych.
