Ruch na rzecz niepodległości Indii
W środowisku rozbitym między Hinduizmem a Islamem, pierwszym krokiem w stronę niepodległości Indii i demokracji w pojęciu zachodnim było mianowanie indyjskich radnych mających doradzać brytyjskiemu wicekrólowi i ustalenie rad prowincji z członkami indyjskimi. Udział radnych był następnie zwiększany w radach legislacyjnych.  Od 1920 roku liderzy tacy jak Mohandas Karamchand Gandhi dali początek bardzo popularnym ruchom masowym, tworzącym kampanię przeciwko Brytyjczykom, używając całkowicie pokojowych metod. Sprzeciw Brytyjskim rządom rozprzestrzenił się na cały subkontynent indyjski. Wielki wpływ jaki Gandhi wywarł na Indie, oraz jego zdolność wywalczenia niepodległości dzięki zupełnie nieagresywnemu masowemu ruchowi uczyniły z niego jednego z największych przywódców w dziejach świata. Dawał ludziom przykład, nosząc niezbędną ilość tkanych ręcznie ubrań, aby osłabić brytyjski przemysł tekstylny. Zorganizował też  marsz do morza („marsz solny”), gdzie demonstrujący robili własną sól w proteście przeciwko brytyjskiemu monopolowi.

Hindusi nazwali Gandhiego Mahatma, (Wielki Duch). Określenie to po raz pierwszy użyte zostało przez bengalskiego poetę Rabindranatha Tagorę. Kolejnym wojownikiem o wolność Indii był Bhagat Singh, uważany za jednego z najbardziej wpływowych rewolucjonistów indyjskiego ruchu niepodległościowego. Często nazywa się go Shaheed Bhagat Singh (słowo shaheed oznacza „męczennik”). Te ruchy przyniosły Indiom niepodległość w 1947 roku. Rok później, Gandhi został zamordowany.  Żył jednak wystarczająco długo by uwolnić swoją ojczyznę, dzięki czemu uznawany jest za ojca swojego narodu.

Niepodległość i Podział
Przez lata rozwijało się nie tylko pragnienie niepodległości, ale i napięcia pomiędzy wyznawcami Hinduizmu i Muzułmanami. Muzułmanie, od zawsze stanowiący mniejszość, stojąc przed perspektywą wyłącznie hinduskiego rządu zaczęli obawiać się o swoją  niezależność. Równie mocno nie ufali rządom Hindusów, co nie chcieli poddać się obcej władzy, mimo że Gandhi nawoływał do jedności dwóch grup.  Brytyjczycy, niezwykle osłabieni drugą Wojną Światową, zadeklarowali się opuścić Indie, a zajmowane przez nich regiony odzyskały niepodległość w 1947 roku, po podziale na Indie i Pakistan. W wyniku kontrowersyjnego podziału na Pendżab i Bengal, w prowincjach tych wybuchły zamieszki pomiędzy hinduistami, siksami i muzułmanami, które rozprzestrzeniły się na część pozostałych regionów Indii. Liczbę ich ofiar szacuje się na 500,000. W wyniku podziału na Indie i Pakistan granicę przekroczyło w obie strony 12 milionów ludzi, co jest jedną z największych migracji kiedykolwiek zanotowanych w historii. W roku 1971, Bangladesz, wcześniej Wschodni Pakistan i Wschodni Bengal, odłączył się od Pakistanu.